Baan zoeken? Bezint eer ge begint!

Baan Zoeken - Bezint eer ge begint - Van Akker Vindt 2015

De WW gaat veranderen. Niet alleen verandert de opbouw en de duur van het WW-recht, maar ook wordt na 6 maanden alle werk passend. Dat kan betekenen dat je bereid moet zijn alle werk aan te pakken, ongeacht je opleidingsniveau, of je eerdere werkervaring. Dat betekent nogal wat voor wie op zoek is naar werk. Want eigenlijk wil je gewoon doen wat bij je past. Wat is dan een goede aanpak om een baan te zoeken die écht bij je past? Hoe maak je de meeste kans om een baan aangeboden te krijgen? Jessie Koen onderzocht dit en promoveerde er in 2013 op. Ze onderzocht onder andere of het goed is om in je zoektocht overal voor open te staan of juist niet. Misschien anders dan je zou verwachten helpt het je niet in het vinden van een baan om voor alles open te staan. Hoe dat zit, zal ik hieronder kort toelichten:

Verkennend, gericht en lukraak

Koen onderscheidt drie manieren om een baan te zoeken: de verkennende strategie, de gerichte strategie en de lukrake strategie. De verkennende strategie betekent dat je heel erg toegewijd op zoek gaat naar een baan en je open staat voor alle mogelijke kansen die zich voor doen. Bij de verkennende strategie informeer je bij je hele netwerk, familie, vrienden, eerdere werkgevers enzovoort. De gerichte strategie betekent dat je voor je daadwerkelijk op zoek gaat, goed in kaart hebt gebracht wat voor jou belangrijk is in een baan, wat bij je past en waar je prioriteiten liggen. Je richt je op een klein aantal werkgevers die je zorgvuldig hebt uitgezocht en solliciteert bij hun alleen op vacatures die goed bij je wensen en kwalificaties passen. De lukrake strategie houdt in dat je het allemaal een beetje onderweg verzint en kijkt wat werkt. Mensen die deze strategie gebruiken, kunnen daardoor soms ook zonder reden onderweg van aanpak veranderen en verzamelen informatie over alle mogelijke banen, die qua opleiding en ervaring zowel binnen als buiten hun huidige bereik liggen. Bezit eer ge begint Van Akker Vindt 2015

Gericht zoeken maakt de kans op werk dat echt bij je past het grootst

Bij het zoeken van een baan zijn veel variabelen van invloed. Twee hele belangrijke zijn de intensiteit waarmee je zoekt en de manier waarop je dat doet, dus je aanpak. In het onderzoek kregen de mensen die verkennend en gericht zochten meer baanaanbiedingen dan de lukraak zoekenden. Misschien ook niet zo gek, want als je zelf de lukrake methode hanteert en niet duidelijk voor iets kiest, is het ook des te lastiger om een werkgever te overtuigen dat jij de juiste persoon bent. En als het wel lukt en je bent -om wat voor reden dan ook- bereid om alles aan te pakken, pak je vaak ook het eerste aan wat op je pad komt. Dat hoeft niet dat te zijn wat het best past. De verkenners kregen weliswaar meer baanaanbiedingen dan dan de lukraak zoekenden, maar de kwaliteit van de baan was wel slechter dan bij de mensen die heel erg gericht zochten en precies wisten wat ze wilden. Met een gerichte strategie laat je dus bewust baankansen buiten beschouwing, maar heb je wel sneller een baan die beter bij je past. Wanneer een baan goed bij je past, zal je beter functioneren, het beter naar je zin hebben en daarmee ook de kans vergroten dat je voor langere tijd op je plek zit. Bij de verkenners en de lukraken is dit minder het geval. 

‘Bezint eer ge begint’ levert dus een betere baan op

Hoewel je dus vacatures buiten beschouwing laat, ben je het best af wanneer je goed nadenkt wat je wilt en waarom en daar dan ook vervolgens heel gericht naar gaat zoeken. Je hebt meer kans op een baanaanbieding en dat de kwaliteit van de baan, dus de mate waarin deze bij jou en je kwaliteiten past, beter is. Fijn voor jou en fijn voor die toekomstige werkgever wanneer je dus eerst even in kaart brengt (al dan niet met behulp van een loopbaanadviseur) wat belangrijk is en wat bij je past. Dus wil je meer kans op een baan die aansluit op jou, je behoeften en kwalificaties… Ga dan niet als een dolle solliciteren, maar bezint eer ge begint en maak dan jezelf en je toekomstige werkgever blij door gemotiveerd aan de slag te gaan!

'Bezit eer ge begint' levert een betere baan op Van Akker Vindt 2015

Advertenties

Verplicht vrijwilligerswerk in de bijstand vergroot juist de stap naar betaald werk

Bijstandsgerechtigden identificeren zich met status als vrijwilliger - Van Akker Vindt 2014

Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt re-integreren was altijd al een onderwerp dat me interesseerde en de laatste tijd ben ik door mijn werk weer meer bezig met dit onderwerp. In het kader van de participatiesamenleving, empowerment en ‘het nemen van de eigen verantwoordelijkheid’ zoals Rutte, Samsom en de hunnen bepleiten is het momenteel natuurlijk niet zomaar een hot item, maar een sizzling hot item. De verzorgingsstaat loopt in de papieren, de economie staat er al langere tijd niet zo florissant voor en lijkt voorlopig niet substantieel aan te trekken, dus gaat de regering met de bezem door het uitkeringsstelsel. De Participatiewet die eraan zit te komen, is een van de uitkomsten van dit beleid. Deze moet ervoor zorgen dat gemeenten even stoppen met het organiseren van labels voor jonge bijstandsaanvragers met een zogenaamd ‘vlekje’, zoals het eufemistisch in beleidstermen heet en ze vervolgens naar het UWV doorverwijzen, zodat ze niet langer op het gemeentelijke budget drukken.

‘Verplicht vrijwillig’ dus?bijstand verplicht vrijwillig werken Van Akker Vindt 2014

Niet alleen wordt de riante verzorgingsstaat die na de Tweede Wereldoorlog is opgebouwd en opgetuigd stukje bij beetje uitgekleed, ook wordt het niet meer zo vanzelfsprekend gevonden dat men ‘recht’ op een uitkering heeft. Men is immers zelf verantwoordelijk voor eigen succes of falen. Wanneer men dan toch voldoende heeft gefaald om een uitkering aan te vragen dan vinden wij als samenleving -wij worden immers met zijn allen vertegenwoordigd door de mensen op het pluche in Den Haag- dat daar ook best wat tegenover mag staan. Dat dit soms tot perverse uitwassen leidt zoals verdringing door het instellen van een werkgelegenheidscaroussel die ‘Social Return’ heet, is een heel ander blog. Nu wil ik het dus even hebben over verplicht vrijwillig werken. Iedereen met enig taalgevoel ziet dat dit een contradictio in terminis is en dus feitelijk onmogelijk is, maar ‘life is stranger than fiction’ en dus kan het in Nederland gewoon tóch.

Juist een treetje terug op de Participatieladder

De rationale achter dit fenomeen is dat het doen van vrijwilligerswerk de mensen met een bijstandsuitkering helpt om weer een treetje te klimmen op de zogenaamde Participatieladder. De bijstandsgerechtigde wordt zo aangesproken op zijn eigen verantwoordelijkheid, went aan een werkritme en doet in het proces ook nog iets nuttigs voor de maatschappij. So far so good. Nou ja, niet dus, want mijn kort door de bocht schets van hoe het werkt, of hoe men wil dat het werkt, blijkt niet helemaal te kloppen. Thomas Kampen promoveert binnenkort bij de Universiteit van Amsterdam op een proefschrift over bijstandsgerechtigden en verplicht vrijwillig werken en komt tot de conclusie dat het averechts werkt. Het verplicht vrijwillig werken vergroot de afstand tot de arbeidsmarkt juist. Bijstandsgerechtigden die instromen in vrijwilligerswerk met behoud van uitkering stromen zelden door naar een betaalde baan. Hoezo het paard achter de wagen spannen?

Bijstandsgerechtigden identificeren zich met status als vrijwilliger

Het voert te ver voor dit blog om alle details uit de samenvatting van het proefschrift -meer heb ik nog niet- na te vertellen, maar een deel van het probleem is dat wanneer bijstandsontvangers die vrijwilligerswerk doen, klaar om de volgende stap in hun re-integratieproces te zetten, de begeleiding vanuit de Sociale Dienst veelal tekort schiet. Hierdoor blijven mensen hangen in het vrijwilligerswerk en verandert hun perspectief van vrijwilligerswerk als opstapje naar een betaalde baan naar een ‘vluchtheuvel om te ontsnappen aan de arbeidsmarkt’ aldus Kampen. De verplichte vrijwilligers gaan waarde hechten aan hun vrijwilligerswerk, ze ervaren meer zingeving door hun vrijwillige werk, vinden het prettig dat op die werkplek een ontspannen sfeer heerst en gaan zich steeds meer hechten aan hun status als vrijwilliger. Verplicht vrijwillig werken betekent stapje terug op participatieladder. Van Akker Vindt 2014Verder helpt het vrijwilligerswerk de bijstandsgerechtigden om hun ‘geschonden levensverhaal’ (ze hebben immers in hun eigen ogen gefaald op maatschappelijk vlak) te reconstrueren. Het vrijwilligerswerk doorbreekt de inactiviteit die ze tot dan toe gewend waren en minderwaardigheidsgevoelens worden verruild voor een groeiend zelfvertrouwen. Ze gaan hun vrijwilligerswerk zien als iets terugdoen of terugbetalen, als tegenprestatie voor in het verleden geboden hulp, waardoor ze ook in deze zin verder af komen te staan van de betaalde arbeidsmarkt. Kampen eindigt zijn samenvatting met een tip voor de klantmanager: deze moet de belangen van de vrijwillig werkende bijstandsgerechtigde in het oog houden en meer doen dan alleen zo nu en dan te controleren. Zo krijgt de bijstandsgerechtigde de erkenning die hij nodig heeft en het staat er niet expliciet, maar ik veronderstel dat dit hem eerder zou motiveren om weer betaald aan de slag te gaan.

Is die vluchtheuvel op afstand van de arbeidsmarkt echt een probleem?

Wat ik hiervan vind, weet ik nog niet zo precies. Op dit moment loopt de economie niet zo gek lekker en de arbeidsmarkt lijkt voorzichtig aan te trekken, maar voorlopig staan er ook nog heel veel mensen langs de kant. Al dat participeren en empoweren klinkt wel mooi en eigen verantwoordelijkheid nemen is in heel veel contexten iets wat ik van harte toejuich. Maar ik lees ook dat mensen die blijkbaar heel lang niet gewerkt hebben, uiteindelijk met veel plezier werken in een vrijwillige functie en daaraan eigenwaarde ontlenen. De kans is groot dat dit een groep mensen betreft die niet vooraan in de rij staat bij veel ondernemers om aangenomen te worden wanneer er weer vacatures ontstaan. Nog los van het ethisch discours dat mogelijk is over ‘verplicht vrijwilligerswerk’ en wat ‘eigen verantwoordelijkheid nemen’ nou helemaal wil zeggen, zie ik dat mensen die anders waarschijnlijk niet zo snel aan de bak komen zich op hun plek voelen en een bijdrage aan de samenleving leveren door hun vrijwilligerswerk. Dat het komt doordat ze te weinig begeleid worden, is of lijkt een gemiste kans. Of die begeleiding min of meer duurzaam tot een betaalde betrekking zou leiden is nog maar de vraag. Misschien is het helemaal niet zo erg wanneer die bijstandsgerechtigden nu prettig werken op hun vluchtheuvel….

Misschien is het helemaal niet zo erg wanneer die bijstandsgerechtigden nu prettig werken op hun vluchtheuvel.... Van Akker Vindt 2014

Van falen kan je leren, ook bij het solliciteren!

Fail first attempt in learning Leer falen Van Akker Vindt 2014

Het wemelt op internet van tegeltjeswijsheden en quotes, waarvan sommigen van onduidelijke herkomst. Onlangs kwam ik een plaatje zoals hierboven tegen. FAIL, Engels voor falen, als afkorting voor ‘First Attempt in Learning’. Deze keer vond ik deze wijsheid de moeite waard om te delen en jawel: er zelfs een stukje over te schrijven. Het deed me namelijk denken aan een stuk dat Van Kruining en Ploegmakers (2013) schreven naar aanleiding van het proefschrift van (inmiddels) dr. Gera Noordzij uit datzelfde jaar. Het proefschrift (Noordzij, 2013) gaat over het motiveren van werkzoekenden in hun zoektocht naar een baan. Werk zoeken was al nooit gemakkelijk en zeker in deze tijd is het niet lastig om je voor te stellen dat het als werkzoekende verduld lastig is om -ondanks meerdere afwijzingen- toch enthousiast te blijven solliciteren en jezelf in de markt te zetten. Een van de duidelijke adviezen die Noordzij mee geeft is om het solliciteren zelf als leerproces te zien en falen als een vorm van feedback die je helpt de volgende stap te zetten. Ik kan me voorstellen dat werkzoekenden die dit lezen misschien geneigd zijn om hier op te houden met lezen en dit artikel als guru-achtige prietpraat terzijde te schuiven. Ik wil jou, beste werkzoekende, uitdagen om toch even te blijven lezen en je voordeel te doen met de kennis die ik hier deel uit dat proefschrift. Wanneer je namelijk anders naar je werkzoekactiviteiten kijkt, blijf je in ieder geval gemotiveerder en maak je ook echt meer kans om een baan te vinden!

Doel ‘baan vinden’ weer niet behaald

Solliciteren is hartstikke lastig en om jezelf elke keer weer op te pakken na een afwijzing is niet makkelijk. Je hebt jezelf immers tot doel gesteld die baan te vinden en het liefst gisteren nog. Maar met dat doel zet je jezelf wel onder druk: zolang het niet gelukt is om die baan te scoren, heb je blijkbaar gefaald, want geen baan staat dan gelijk aan het niet behalen van je doel. Je wordt stukje bij beetje minder gemotiveerd en misschien kijk je er na een tijdje wel enorm tegen op om toch weer te reageren op een vacature of toch weer het gesprek aan te gaan. Dat is niet alleen niet fijn voor jezelf, maar ook niet effectief. Om de een of andere reden liggen gefrustreerde en verbitterde mensen niet zo lekker in de markt.. Kortom: je helpt jezelf een negatieve spiraal in en het is ook niet motiverend voor je.

Zie solliciteren als een proces om van te leren

Wat je ook kan doen is solliciteren zien als een leerproces. Elke keer dat je een brief schrijft, je cv aanpast, een sollicitatie- of netwerkgesprek hebt, kan je dat zien als weer een extra leerervaring. Elke keer als je weer een brief hebt geschreven, een telefoontje hebt gepleegd of op gesprek bent geweest heb je toch weer gewerkt aan je loopbaan en elke keer als je dat doet, kan je daar natuurlijk ook weer van leren. Jezelf tot doel stellen om zo snel mogelijk die baan te vinden, kan verlammend werken zolang het niet lukt, maar wanneer je jezelf als doel meegeeft om te leren solliciteren, kan je onderweg alleen maar beter worden. Je kan leren van de afwijzingen die je krijgt, door te bellen met de recruiter of de mensen die je hebt gesproken en te leren van de terugkoppeling die ze je geven. Zo word je elke keer weer wat wijzer en elke keer dat je een afwijzing interpreteert als ‘wijzer worden’ is dat natuurlijk een stuk motiverender en beter voor je zelfvertrouwen dan wanneer je een afwijzing ziet als wéér een faalmoment.

Meer kans op succes wanneer solliciteren wordt gezien als leren Meer kans op succes wanneer solliciteren wordt gezien als leren - Van Akker Vindt 2014

Nou is gemotiveerd blijven en niet verbitterd of gefrustreerd worden natuurlijk al heel veel waard als werkzoekende. Je wordt er zelf blijer van en een werkgever ziet nou eenmaal liever iemand bij hem aan de tafel verschijnen die enthousiast en zelfverzekerd is. Maar levert het verder ook nog wat op?

Jazeker! Zoals ik al aangaf, maak je meer kans op een baan wanneer je solliciteren ziet als leren. Mensen die hebben geleerd solliciteren te zien als leerproces, hebben minder de neiging om sollicitaties maar te gaan vermijden uit angst voor afwijzingen en maken daardoor twee keer zoveel kans om een baan te vinden dan mensen die alleen het vinden van een baan als doel hebben. Niet alleen het niet meer uit de weg gaan van solliciteren helpt hierbij, maar ook het feit dat werkzoekenden die solliciteren zagen als leerproces ook tot creatievere strategieën kwamen om daadwerkelijk die baan te vinden.

Zet die ‘leerbril’ vandaag nog op!

Dus beste werkzoekende, het is duidelijk: het is beter voor jou en je zelfvertrouwen om solliciteren als een proces te zien en jezelf niet alleen maar als doel te stellen om zo snel mogelijk die baan te vinden. Uit het onderzoek blijkt dat je dan door al die afwijzingen het gevoel krijgt te falen en je dus ook minder gemotiveerd en minder effectief wordt. Zet vandaag nog die nieuwe bril op en bekijk solliciteren als een leerproces. Zolang je nog niet bent aangenomen, leer je steeds weer wat bij en ben je creatiever in het bedenken van manieren om een baan te vinden. Bovendien maak je maar liefst twee keer zoveel kans om die baan te vinden. Je hebt meer te winnen dan te verliezen en ergens in dat leerproces komt dan die baan alsnog op de proppen. Succes!

 

zet die leerbril vandaag nog op - Van Akker Vindt 2014