Dit blog tot nu toe: een tussenstand na 15 duizend bezoekjes

Van Akker Vindt na 15 duizend bezoekjes
Veel mensen weten de weg te vinden naar dit blog en natuurlijk vind ik het leuk dat het ook gelezen wordt. Het aantal blogberichten groeit gestaag en daarom zet ik zo nu en dan de populairste berichten op een rijtje. Nog niet zo lang ging het over de meest gelezen berichten van 2013, maar nu wordt het weer tijd voor een opsomming van de populairste tien blogs tot nu toe, na ruim 15 duizend bezoeken. Doe er je voordeel mee!

De tien populairste berichten

  1. Deze banen verdwijnen vóór 2025 door technologische ontwikkelingen
  2. Oudere werknemer heeft last van negatieve beeldvorming
  3. Veertig het nieuwe dertig? Niet op de arbeidsmarkt!
  4. Sociaal akkoord: is de vakbeweging onderdeel van de oplossing of van het probleem?
  5. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2
  6. Smartphonegebruik negatief voor werk-privébalans en gezondheid
  7. Direct leidinggevende heeft de sleutel tot duurzame inzetbaarheid in handen
  8. Vierkantjes en rondjes- over de (r)evolutie van het aanpassen van de taak en functie aan de werknemer in plaats van andersom
  9. Zwartepieten over Zwarte Piet
  10. Nevermind de Polen! Robots nemen ons werk over!

Dit blog tussenstand na 15 duizend bezoekjes Van Akker Vindt 2014

Ik wens jullie -zoals altijd- weer veel leesplezier!

Gerelateerde berichten

Advertenties

Dit blog: de populairste van 2013

Van Akker Vindt - de populairste van 2013

De laatste dag van het jaar is een mooi moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar en te reflecteren op wat geweest is om vervolgens full steam ahead uit te kijken naar het komende jaar. Voor mij was het een mooi jaar en ik hoop voor de mensen die dit lezen ook. Maar voor ik mij ga richten op 2014, kijk ik hier nog even één keer terug. Omdat het kan en omdat het een mooi jaar was hier nog eens de berichten die zich in 2013 in de meeste belangstelling mochten verheugen.

De 10 populairste berichten van 2013

  1. Deze banen verdwijnen vóór 2025 door technologische ontwikkelingen
  2. Veertig het nieuwe dertig? Niet op de arbeidsmarkt!
  3. Sociaal akkoord: is de vakbeweging onderdeel van de oplossing of van het probleem?
  4. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2
  5. Smartphonegebruik negatief voor werk-privébalans en gezondheid
  6. Direct leidinggevende heeft de sleutel tot duurzame inzetbaarheid in handen
  7. Oudere werknemer heeft last van negatieve beeldvorming
  8. Zwartepieten over Zwarte Piet
  9. Nevermind de Polen! Robots nemen ons werk over!
  10. Vierkantjes en rondjes- over de (r)evolutie van het aanpassen van de taak en functie aan de werknemer in plaats van andersom

Leuk dat zoveel mensen mijn blog weten te vinden en ik regelmatig reacties krijg op Twitter, natuurlijk hoop ik nog veel moois met jullie te delen. Ik wens iedereen die dit leest een sprankelend en zinvol 2014 of ‘folle lok en seine’ zoals de Friezen het zeggen. Oant sjen yn 2014!

Folle lok en seine yn 2014 - Van Akker Vindt

Gerelateerde berichten

Mandela

Nelson Mandela 1918-2013 - Van Akker Vindt 2013

Ik ben niet van het openbare rouwbeklag, maar wil toch een paar woorden wijden aan Nelson Mandela. Toen ik gisteravond hoorde dat Mandela op 95-jarige leeftijd overleden was, was ik daar wel even stil van. Ik ben opgegroeid met Mandela, de discussies over apartheid, het boycotten van Zuid-Afrika en het lied ‘Free Nelson Mandela‘ van Special AKA.

In de eerste klassen van de middelbare school raakte ik steeds meer geïnteresseerd in het wezenlijke onrecht dat racisme is. Ik deed er een spreekbeurt over, luisterde naar Public Enemy’s ‘It Takes a Nation’ en las ik boeken van Adriaan van Dis over de situatie in Zuid Afrika en later stapels boeken van Alice Walker. Toen ik in de bovenbouw zat en een middag vroeg thuis kwam uit school zag ik in een speciale televisie-uitzending Nelson en Winnie hand in hand de vrijheid tegemoet treden. Ontroerd keek ik toe.

Mandela werd president en een held voor meerdere generaties. Ondanks dat is er in Zuid Afrika nog steeds heel veel te winnen. Ik hoop dat zijn dood niet een stap terug betekent, maar mensen zal aanzetten om in zijn geest verder te timmeren aan een democratische staat waar iedereen mag zijn wie hij of zij is en de kans krijgt zich te ontplooien. Ik geloof niet in hemels en hiernamaalsen, maar als ze bestaan, verdient Mandela wat mij betreft een ereplaatsje. Ik hoop dat Mandela en waar hij voor stond niet vergeten worden.

Daarom op deze plek mijn kleine eerbetoon voor een bewonderenswaardige man.

Nelson Mandela-Van Akker Vindt 2013

Nelson Mandela (1918-2013)

 

De populairste: een tussenstand van dit blog na 10 duizend bezoekjes

De populairste - een tussenstand van dit blog na 10 duizend bezoekjes Van Akker Vindt 2013

Nog geen jaar geleden schreef ik het eerste bericht voor dit blog. Het ging over de positie van Jolande Sap en GroenLinks. Een paar uur na publicatie maakte Sap haar vertrek bij GroenLinks bekend. Voor de goede orde: ik denk niet dat er sprake was van een oorzakelijk verband. Jolande Sap is inmiddels min of meer vergeten en ook GroenLinks lijkt uit ieders vizier te zijn verdwenen.

Dat geldt niet voor dit blog: eind mei gaf ik de tussenstand na 5 duizend bezoekjes en somde ik de 10 populairste berichten tot dan toe op. Nog geen vier maanden later kan ik de meest gelezen berichten na ruim 10 duizend bezoekjes voor jullie op een rij zetten. Dank jullie wel voor jullie interesse en natuurlijk hoop ik hier mooie dingen te blijven delen die zich ook in jullie belangstelling mogen verheugen.

Hier dan de 10 populairste berichten na 10 duizend bezoekjes:

  1. Deze banen verdwijnen vóór 2025 door technologische ontwikkelingen
  2. Oudere werknemer heeft last van negatieve beeldvorming
  3. Sociaal akkoord: is de vakbeweging onderdeel van de oplossing of van het probleem?
  4. Direct leidinggevende heeft de sleutel tot duurzame inzetbaarheid in handen
  5. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2
  6. Vierkantjes en rondjes- over de (r)evolutie van het aanpassen van de taak en functie aan de werknemer in plaats van andersom
  7. Smartphonegebruik negatief voor werk-privébalans en gezondheid
  8. A girl named Poekelien
  9. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 2 van 2
  10. Nevermind de Polen! Robots nemen ons werk over!

 

Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 2 van 2

Anne Houtsma 2013 ~ Van Akker Vindt 2013Vorige week publiceerde ik een blog over Anne. Hieronder volgt het tweede deel van het interview. Anne is 31 en heeft VCFs, een syndroom waardoor ze minder snel dan gemiddeld dingen oppikt en wat sneller gestrest is. Anne zit in de Wajong en wil heel graag aan de slag. Maar dat is nog niet zo eenvoudig met al die etiketjes die ze heeft. Dat weerhoudt Anne overigens niet. Ze profileert zichzelf en blijft aan de weg timmeren. Bijvoorbeeld door opnieuw naar school te gaan.

‘Ik wil zelf ook niet mijn hele leven in de Wajong blijven’

Over een maand gaat Anne opnieuw naar school, ze heeft lang getwijfeld over wat ze wilde doen, op haar blog benoemt ze eerst de wens om een hbo-studie journalistiek te doen, maar komen ook andere opties aan de orde. Ik vraag haar wat de laatste stand van zaken is. Anne vertelt: ‘Ik wilde heel graag mbo-4 doen. Bij een gesprek raadde iemand van de school mij aan om eerst op mbo-3 te doen. Dat heet dan maatschappelijke ondersteuning. Daarna kan mbo-4 altijd nog. Ik heb wel een passie voor schrijven en wilde ook wel journalistiek doen. Maar dat is hbo en daarom wat te hoog gegrepen voor mij.’ Ik vraag haar of ze nog toestemming moest vragen bij het UWV, de organisatie die de Wajong-uitkeringen regelt: ‘Het UWV vindt het allemaal wel goed, zolang ik BBL (beroepsbegeleidende leerweg) doe. Ik moet dan een dag op school zitten en 20 uren werken. Dan kan ik misschien ook op termijn uit de Wajong. Ik vind dat allemaal prima. Ik wil zelf ook niet mijn hele leven in de Wajong blijven.’

De bovenkamer flink laten werken

Anne heeft zin om de 'bovenkamer even flink te laten werken' Van Akker Vindt 2013Ik vraag haar of ze nog begeleiding krijgt bij het zoeken van een baan. Anne vertelt dat ze een jobcoach heeft van Jobstart, die haar goed helpt en waarover ze erg tevreden is. Anne deed eerder vrijwilligerswerk waarbij ze activiteiten organiseerde voor werkzoekenden en jongeren met een beperking (bij ‘De Broekriem’ en ‘Hoezo Anders?’) en merkte dat ze dat heel leuk werk vond. De jobcoach suggereerde dat Anne het dan misschien in die richting moest zoeken. ‘Ze heeft me ook helpen bedenken dat wanneer ik het leuk vind om activiteiten te begeleiden en te organiseren ik misschien die kant wel op moet.’ En dat gaat Anne ook doen in de stage bij de opleiding: ‘Ik ga activiteiten organiseren en begeleiden bij een bejaardentehuis in Nijkerk.’ Hoewel Anne het helemaal ziet zitten om weer te gaan leren, omdat ze dan ‘de bovenkamer even flink te laten werken’, maakt ze zich toch ook wel wat zorgen: ‘Ik hoop wel dat ze daar ook een beetje begrip hebben. Ik moet voor de opleiding minimaal 20 uur werken. Ik zet maar in op 20 uur, want ik heb al een tijd niet gewerkt en ik denk dat dat al pittig genoeg is.’

‘Nu zeggen ze ineens: Laat maar zien wat je kan’

Vlak nadat Anne en ik een datum voor ons interview hadden geprikt, kwam in het nieuws dat de Wajongers worden ondergebracht bij de gemeenten, die ervoor moeten zorgen dat zij weer aan de slag kunnen. Toen ik op Twitter aan Anne vroeg wat ze er van vond, zei ze dat ze het vervelend vond. Eerst moest ze bewijzen dat ze niks kon voor de Wajong en nu moest ze ineens bewijzen wat ze wél kon. Ik haal die uitspraak op Twitter aan en vraag Anne om dat toe te lichten. ‘Nu ze moeten bezuinigen zeggen ze alsnog ineens: Laat maar zien wat je kan. Terwijl ik dat al die tijd al wilde. Ik wil gewoon werken, maar ik heb daar iets meer hulp bij nodig. Ik was daar al die tijd al heel lang mee bezig, maar dat geldt niet voor alle Wajongers. Heel veel Wajongers worden er heel onrustig van, terwijl ze niet voor niks in de Wajong zitten. De Wajong zorgt voor hun juist voor zekerheid.’

IQ van een banaan

Anne is vooral bang dat ze alle Wajongers om ze maar aan het werk te krijgen over één kam zullen scheren, zonder oog voor wat individuele Wajongers kunnen. ‘Als ze het doen, moeten ze niet zomaar mensen overal neer zetten. Dus niet van: We hebben 100 werkplekken en ga maar de hele dag inpakken. Ik zou daar gillend gek van worden.’ Hier spreekt Anne uit ervaring want ze heeft zelf inpakwerk gedaan bij de Sociale Werkvoorziening (SW). Ik vraag haar hoe het daar was. Anne vertelt ‘Daar zitten allerhande mensen, ook met verstandelijke en lichamelijke beperkingen. Vaak was er niet genoeg werk en dan zaten we de hele dag te mens-erger-je-nieten. Dan leek het meer op dagbesteding.’ Anne kon wel meer dan dozen inpakken, maar er waren geen andere opties. ‘Ik kon wel wat meer dan dozen inpakken, maar daar waren geen mogelijkheden voor.’

'Dan zit je tussen mensen die de hele dag praten over de Teletubbies. Daar word je wel gillend gek van na een tijdje' ~ Van Akker Vindt 2013Anne vervolgt ‘Iedereen moest die dozen inpakken, ongeacht of je meer kon of niet. Dan zit je tussen mensen met het IQ van een banaan.’ Ik schrik een beetje van die boude uitspraak, maar Anne nuanceert hem snel. ‘Ik heb verder alle respect voor die mensen hoor, daar gaat het niet om. Maar ik pas daar gewoon niet tussen. Dan zit je tussen mensen die de hele dag praten over de Teletubbies. Daar word je wel gillend gek van na een tijdje.’ Zoals ik met Anne aan het tafeltje in het café zit en Anne over zichzelf en haar ervaringen vertelt, kan ik me goed voorstellen dat die sociale werkplaats weinig recht deed aan Anne en haar mogelijkheden.

‘Ik was wel graag met Jetta in debat gegaan’

Dat Anne meer kan dan dozen inpakken, blijkt wel uit het feit dat ze in de tijd dat ons interview in de planning stond, maar nog niet had plaatsgevonden, werd geïnterviewd door het tv-programma Nieuwsuur. Hoewel Anne wel tevreden is met hoe ze in beeld is gebracht vindt ze het wél jammer dat ze niet gevraagd is live aan te schuiven bij de staatssecretaris voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid Jetta Klijnsma: ‘Ze praten altijd over mensen, maar niet mét mensen. Ik was wel graag met Jetta in debat gegaan. Ze doen er soms wel heel makkelijk over. Zo van: We hebben 100 duizend banen voor Wajongers klaarliggen en in 2026 zijn alle Wajongers aan het werk.’ En 2026 vindt Anne echt veel te lang duren. ‘Dan denk ik: Die is gek. Zolang wil ik niet wachten. Dan moet ik heel lang in de bijstand zitten.’

Niet iedereen in hetzelfde baantje duwen

Ik vraag Anne of ze nog een boodschap heeft voor de beleidsmakers en politici in Den Haag of bij de gemeenten. Anne heeft hier zeker wel ideeën over. Om te beginnen benadrukt ze dat niet iedereen hetzelfde behandeld moet worden en er goed gekeken moet worden naar het individu. Er moet per persoon worden bekeken wat hij of zij aan ondersteuning nodig heeft om goed te kunnen werken. Anne wil voorkomen dat mensen ergens terecht komen waar ze niet passen en uiteindelijk met een slechte ervaring toch weer thuis eindigen. ‘Ze moeten niet zeggen van: Ga maar lekker in een allemaal winkel werken en vakken vullen. En als het dan niet bij die persoon klopt en het mislukt dat ze dan zeggen: Zie je wel? We hebben een baan voor je geregeld en nu is het mislukt. Daar ben ik een beetje bang voor en dat wil ik niet. Je moet gewoon niet mensen allemaal in hetzelfde baantje duwen.’

Nieuwe Wajongplannen leiden tot veel onzekerheid

Anne heeft al heel veel verteld en we zijn al een uur in gesprek wanneer ik Anne ten slotte vraag of er nog dingen zijn die ik niet heb gevraagd, maar die ze wel graag had willen bespreken. Anne antwoordt van niet, maar ze vervolgt toch dat het niet om haar gaat en dat ze niet om aandacht zoekt voor zichzelf, maar dat ze wel het verhaal voor Wajongers wil verwoorden, die dat niet zo goed kunnen. Ze benadrukt dat ze niet het verhaal kan doen voor alle Wajongers. Dan zou ze zelf ook mensen over één kam moeten scheren en dat wil ze niet. Wat ze wél kan doen is om mensen te vertellen hoe het voelt om tegen de vooroordelen over Wajongers aan te lopen en uitleggen dat al die nieuwe plannen rond de Wajong bij haar, maar vast ook bij heel veel andere Wajongers heel veel onzekerheid teweegbrengen. En dat dát nou net is wat die groep niet kan gebruiken. Waarvan akte. 

Anne zit in de Wajong en wil heel graag aan de slag. Van Akker Vindt 2013

Links:

Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2

Wajong Anne leeft met labels Van Akker Vindt 2013Het is alweer een dikke maand geleden dat ik via Twitter op een blog van Anne (31) stuitte. Het blogartikel ging over het het leven met een etiket. Eerst kreeg Anne een etiket door het stellen van de diagnose waardoor er een onderscheid werd gemaakt tussen haar en andere kinderen. Vervolgens had ze een etiket nodig om een Wajong-uitkering te krijgen. En nu ze als Wajonger probeert de stap naar de arbeidsmarkt te zetten, loopt ze aan tegen de consequenties van al die etiketjes. Die stap naar de arbeidsmarkt gaat haar nu nog niet zo gemakkelijk af. Ik besloot Anne spontaan te vragen of ze niet een interview wilde doen voor op mijn blog. Omdat Anne veel te vertellen had, is het interview voor dit blog opgeknipt in twee delen. Hieronder volgt het eerste deel.

Deze keer dus geen kritische beschouwing, maar gewoon eens direct horen hoe het iemand vergaat die vanuit de Wajong aan het werk wil. Zo gezegd zo gedaan en op een warme dag in juli vond het interview plaats in een rustig hoekje van een café in Utrecht. Na Anne net een keer te vaak op het hart gedrukt te hebben, dat als een vraag niet duidelijk is, of ze hem niet wil beantwoorden, ze dat zeker moet zeggen, gaan we los. 

Blog om ervaringen te delen

Om te beginnen vraag ik Anne iets over zichzelf te vertellen. Anne vertelt dat ze gek is op dieren, een hond heeft en twee katten en dat ze in Amersfoort samenwoont met haar vriend. Ze zijn verloofd en willen trouwen. Verder vertelt ze dat ze in de Wajong zit. De Wajong staat voor ‘Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten’ en is een regeling voor mensen die op jonge leeftijd een handicap kregen en daardoor een arbeidsbeperking hebben. Anne is een blog begonnen om haar ervaringen te delen met anderen en te kijken hoe mensen reageren wanneer ze meer vertelt over haar leven als Wajonger: ‘Als je een Wajonger bent, wordt er steeds benadrukt dat je niks kan. Maar het is niet allemaal zwart-wit. Je kan veel meer dan mensen denken. Ik wil juist heel graag laten zien wat ik allemaal kan.’

‘Motiverend dat mensen nu wel op me zitten te wachten’

In het algemeen krijgt ze positieve reacties op haar blog. Er zijn wel ‘pittige reacties’, zoals Anne ze noemt, maar die gaan vaak over de Wajong zelf en de ontwikkelingen die samenhangen met het invoeren van de Participatiewet en de herkeuringen. Anne fleurt helemaal op wanneer ze vertelt dat ze een trouwe schare lezers heeft, die haar op Twitter vragen wanneer er weer een blog komt. ‘Ik vind dat heel motiverend. Dan zitten er mensen wél op je te wachten en dat is eigenlijk wel nieuw, want ik heb vaak het idee dat ze niet op me zitten te wachten. Als ze vragen wanneer er weer een nieuw blog komt, ga ik maar snel weer een schrijven.’

‘Mijn beperking is maar een heel klein deel van mij’

Anne vindt het vervelend dat ze vaak alleen maar gezien wordt als Wajonger of iemand met een beperking. Anne is meer dan een beperking en is maakt dit ook goed duidelijk: ‘Ik ben niet ziek en ik hoef geen medelijden. Ik wil vooroordelen wegnemen. Ik ben ik en ik ben niet alleen maar een beperking. Mijn beperking is maar een heel klein deel van mij. Ik baal er heel erg van dat dat altijd veel groter gemaakt wordt.’ Ondanks dat Anne niet altijd aangesproken wil worden op haar beperking, heeft ze wel bewust gekozen om de Wajong-uitkering aan te vragen. ‘Ik heb bewust gekozen voor de Wajong. Ik wilde eerst op de reguliere arbeidsmarkt werken en heb daar een paar slechte ervaringen opgedaan. Ik had tijd nodig om weer op te krabbelen en mezelf te ontwikkelen en ben via een re-integratietraject in de Wajong terecht gekomen.’ Hoewel de Wajong haar de mogelijkheid gaf zichzelf te hervinden, ervaart Anne wel ook de nadelen van het stempel dat de Wajong oplevert: ‘Ik realiseerde me alleen toen niet dat dat stempel zo belangrijk is. Het is vervelend dat die vooroordelen een nadeel zijn. Ik vind het niet leuk hoe mensen tegen mij of andere Wajongers aankijken.’

Steeds weer uitleggen wat je hebt'Het duurde heel lang voor ik een hemdje aan kon trekken of doorhad op welke manier ik een onderbroek moest aantrekken' Van Akker Vindt 2013

Hoewel het woord beperking al een aantal keren in het gesprek is gevallen, hebben we nog niet besproken wat Anne nou heeft. Anne heeft VCFs (tegenwoordig wordt dat ook wel 22q11 genoemd). Het is een syndroom dat moeilijk uit te leggen is. Soms is dat lastig. ‘Als mensen bijvoorbeeld ADHD of autisme hebben, dan hebben mensen daar wel gelijk een beeld bij en nu moet ik ze heel veel uitleggen.’ En dat klopt, want ondanks dat ik bij ADHD en autisme inderdaad wel een beeld heb, heb ik dat niet bij VCFs. Ik vraag Anne om uit te leggen wat het voor haar betekent om VCFs te hebben: ‘VCFs is vooral dat je wat langzamer bent in je ontwikkeling. Het duurt bij mij wat langer voor het kwartje valt. Toen ik klein was duurde het veel langer voor ik ging lopen en voor ik mezelf kon aankleden. Het duurde heel lang voor ik een hemdje aan kon trekken of doorhad op welke manier ik een onderbroek moest aantrekken. Voor andere mensen is dat direct logisch, maar mij kost dat wat meer moeite.’

In de massa op kunnen gaan

Ik begrijp wel dat mensen niet direct zien dat er iets is met Anne. Anne profileert zich met haar blog en op Twitter en weet ook in een gesprek heel helder te verwoorden waar ze voor staat. Ik vraag Anne of ze soms wel zou willen dat mensen gelijk aan haar konden zien dat haar wat mankeert, maar dat is niet het geval. ‘Ik ben wel blij dat ik gewoon normaal over straat kan lopen en in de massa kan opgaan en anderen niet gelijk kunnen zien dat ik wat heb. Maar als je dingen wilt aanvragen waar je recht op hebt, bijvoorbeeld bij de Wajong of speciale afspraken op school, dan vergt het wel veel uitleg. Ook wel bij therapieën moet ik artsen of psychologen ook wel uitleggen wat het nou is en dat is soms best wel vermoeiend. Ik moet het gewoon altijd weer opnieuw uitleggen. Het is nooit zo dat ze zeggen: O je hebt VCFs, dat heeft die en die gebruiksaanwijzing’.

Een extra paragraaf in de gebruiksaanwijzing

In reactie op haar opmerking vraag ik Anne of ze een gebruiksaanwijzing heeft. Ze reageert erg ad rem. ‘Ja natuurlijk. Ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing toch?’ Ze heeft helemaal gelijk. Ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing en ik herformuleer mijn vraag of er bij haar een extra paragraafje in de gebruiksaanwijzing staat en wat dat dan betekent voor mensen in de dagelijkse omgang met Anne. Ze zegt hierover: ‘Ik heb nodig dat mensen geduld met mij hebben. Ik ben ook heel benieuwd hoe dat gaat als ik straks weer naar school ga. Ik ben ook wel gevoeliger en ik kan niet zo goed tegen stress. Ik heb wel voldoende overzicht nodig, anders ik raak ik van slag. Mijn hoofd raakt wat sneller vol dan dat van andere mensen en dat vergt wel begrip van mensen. In de huidige maatschappij met de economische crisis enzo is die ruimte er niet altijd. Maar ik kan ook een hele waardevolle bijdrage leveren.’

Sneller en langer van slag

Ze gaat nog even door met het toelichten wat ze nodig heeft om in een werkcontext goed te kunnen functioneren ‘Ik ben een iets lastigere doelgroep en heb een begripvolle leidinggevende nodig. De sfeer op de werkvloer is voor mij ook heel erg belangrijk. Ik ben daar heel gevoelig voor. Andere mensen vinden dat misschien ook wel belangrijk. Maar bij mij duurt het langer voor ik er over heen ben wanneer ik niet dat begrip krijg of de sfeer niet goed is. Als er iets kleins gebeurt op het werk, kan ik daarna nog wel echt een week lang van slag zijn.’

‘Maak je niet zo druk mens’

Ik vraag haar of haar vriend het soms ook lastig vindt dat ze bijvoorbeeld wat sneller gestrest is en er een extra paragraaf in de gebruiksaanwijzing zit. Anne vertelt dat haar vriend heel rustig is en zich niet zo gauw druk maakt, ook niet wanneer Anne dat zelf wel doet. ‘Dan zegt ie: Maak je niet zo druk mens. Dat werkt heel goed. Ik ben heel blij dat hij zo heel rustig is en daar word ik dan ook wel rustig van. Hij heeft er een heel goed gevoel voor hoe hij met mij om moet gaan en ik ben daar heel blij mee. Ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik zo ver zou komen. Ik had vroeger nooit kunnen denken dat ik een man zou leren kennen die me accepteert zoals ik ben. Dat vind ik wel heel erg bijzonder.’

Anne Houtsma 2013 - Van Akker Vindt 2013

Bijzonder

Dat is inderdaad bijzonder. Net als de manier waarop Anne de moed niet opgeeft en zich blijft profileren, ondanks dat het soms ook heel lastig is. Ze doet van alles om zichzelf te blijven ontwikkelen en te pleiten voor meer begrip en aandacht voor de positie van Wajongers. Meer daarover en over de rest van het gesprek met Anne volgt binnenkort in een volgend blog

Maatregelen tegen de invasie van de robots

Maatregelen tegen de invasie van de robots Van Akker Vindt 2013

 

In eerdere blogs haalde ik al aan dat robots in de toekomst zomaar eens ons werk kunnen overnemen. In het eerste blog introduceerde ik de kwestie en in het blog daarna ging het over banen die verloren zouden gaan volgens de geleerde Higgins (2013). Dat robots ons werk kunnen overnemen is op zich natuurlijk niet zo erg. Zou het niet fijn zijn als we onze tijd meer konden besteden aan het ontmoeten van vrienden, een goed boek lezen of een wandeling maken? Natuurlijk wel! De vraag die rijst is dan natuurlijk de vraag hoe je ervoor zorgt dat mensen nog wel voldoende geld hebben om prettig te kunnen leven. Nu hebben multinationals al een enorme macht en als zij alles met robots produceren en er verder niks gebeurt, wordt de inkomensverdeling nog schever dan hij al is. Bovendien zijn werknemers en anderswerkenden ook de consumenten die hun inkomen besteden aan producten en diensten en wanneer zij geen centen hebben, wordt de afzetmarkt van producenten en dienstverleners gevaarlijk mager. Dat gaat dus niet werken.

Zorg ervoor dat mensen de kost kunnen blijven verdienen

Higgins constateert dat ook en komt met een aantal oplossingen, die vooral liggen op het op een of andere manier behouden van de werkgelegenheid en het ontstaan van die vierde singulariteit voorkómen. Met andere woorden: hij wil dat er actie wordt ondernomen om te verhinderen dat robots al het werk overnemen en er geen werk overblijft voor de homo sapiens om eerlijk de kost te verdienen. Hij komt met een flinke hoeveelheid suggesties die ik hier niet uitputtend ga herhalen, temeer omdat veel ervan in dezelfde oplossingsrichting zitten, maar een paar voorbeelden wil ik wel met jullie, mijn trouwe lezerspubliek, delen.

De overheid moet aan de slag

De overheid zou volgens Higgins onder andere de volgende dingen moeten doen en wees gewaarschuwd, want er zitten een paar open deuren tussen:

  • Een strategie om banen te creëren en te behouden en wereldwijd samenwerking zoeken met bedrijven en regeringen om ervoor te zorgen dat ook daar banen behouden blijven en een ‘race to the bottom’ (verder?) wordt vermeden.
  • Zorg voor een micro-economisch systeem waarbij overheidsondersteuning wordt geruild tegen het doen van vrijwilligerswerk. Het klinkt een beetje als de discussie die nu gevoerd wordt over bijstandsgerechtigden, maar hij noemt het voorbeeld van China, waar mensen vrijwilligerswerk doen in bejaardenhuizen om zo later zelf ook daar verzorgd te kunnen worden. Een leuk idee, maar Higgins lijkt geen rekening te houden met kwetsbare groepen die dat om wat voor reden dan ook niet kunnen.
  • Zorg dat ondernemen en ondernemingen goed worden gefaciliteerd, bijvoorbeeld door eenvoudigere regelgeving en minder administratieve lasten opgelegd door de overheid. (Komt dit jou ook zo bekend voor?)
  • Verbeter als overheid de infrastructuur en zorg zo voor banen. (Hmmm..)
  • Zorg goed voor de mensen en geef prioriteit aan hun welzijn en laat korte termijn politieke belangen niet prevaleren.
  • Zorg ervoor dat mensen goed onderwijs krijgen en dat hun kennis en competenties goed aan (blijven) sluiten op de beschikbare banen.

Ook het bedrijfsleven moet aan de bak!

Het bedrijfsleven zou volgens Higgins ook iets moeten doen om te voorkomen dat grote groepen mensen wereldwijd buiten de boot gaan vallen:

  • Bedrijven moeten zoeken naar een manier om de efficiency en betrouwbaarheid van de technologie van robots te combineren met de creatieve skills van mensen.
  • Bedrijven moeten meer doen om banen te creëren en te behouden. Het hoort bij verantwoord ondernemen om rekening te houden met mens en milieu. Bedrijven moeten zich afvragen of zij niet ook een rol hebben in het ervoor zorgen dat er zinvolle en bevredigende banen voor mensen zijn. Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO), maar dan een tandje verder dan we tot nu toe gewend zijn dus.

‘Verlichte zelfzuchtigheid’

Higgins wijst erop dat waar volgens Milton Friedman het enige doel van een onderneming was om winst te maken, nu het discours verschuift naar het nemen van maatschappelijke verantwoordelijkheid en ‘enlightened self-interest’, oftwel ‘verlichte zelfzuchtigheid’. Dure terminilogie, maar het concept is eenvoudig: als bedrijven niet handelen op een manier die de maatschappij ten goede komt kunnen ze daardoor hun eigen bestaansrecht verliezen. Wat banen betreft zouden bedrijven er dan ook voor moeten zorgen dat bedrijven gezamenlijk moeten zorgen voor een ruime werkgelegenheid, waardoor mensen zinvol en nuttig werk kunnen doen.

Donkere wolken boven onze toekomst

Higgins is erg pessimistisch over de toekomst en het scenario dat hij schetst, brengt inderdaad een aantal complexe problemen met zich mee waarvoor hij vindt dat we daar actie op moeten ondernemen om ervoor te zorgen dat het allemaal niet zover komt. Een wereldwijde concurrentieslag tussen bedrijven en landen en een race to the bottom dient te worden voorkomen. In een van de blogs die ik eerder schreef over dit onderwerp werd al duidelijk dat nu al veel banen verloren gaan, dus Higgins heeft zeker een punt. Maar Higgins is in een aantal opzichten ook beperkt in zijn visie. Hij wil ervoor zorgen dat er voldoende koek overblijft voor iedereen. Dit lijkt op de manier waarop veel economen en politici in de huidige recessie de problemen willen oplossen. We moeten vooral zorgen voor een grotere koek, zodat iedereen een groter stuk kan krijgen en verder laten we alles in grote lijnen zoals het is.

Het kan ook anders

Volgens mij kan het ook anders. Stel nou dat robots een groot deel van het werk overnemen en daarmee op een goedkope, snelle en veilige en vermoedelijk tegen die tijd duurzame manier de producten die wij nodig hebben kunnen maken. Is het dan zo dat wij als mensen er zonder meer in zo’n mate aan te pas moeten komen dat er geen banen verloren gaan? Dat lijkt mij een hele lastige opgave. Natuurlijk zullen altijd mensen altijd komen met creatieve manieren om in hun levensonderhoud te voorzien. Enerzijds kan dat door nieuwe wegen te vinden om geld te verdienen en anderzijds door ervoor te zorgen dat er minder geld uitgaat. Als wij straks allemaal kunnen beschikken over de technologie om hernieuwbare energie te gebruiken, betekent dat er op dat vlak al minder kosten zullen zijn. Dat betekent dat we misschien straks wel thuis allemaal onze kleine eigen duurzaam verwarmde kasjes hebben met eigen verbouwde groente en fruit erin. Dus misschien hebben we dan wel minder nodig om toch prettig te kunnen leven.

Consuminderen dan maar?

Ik heb zelf niets tegen consuminderen, maar ik weet dat dat concept niet makkelijk te verkopen is aan de meeste mensen. Verder denk ik dat het de moeite waard is om eens te onderzoeken of het basisinkomen een oplossing kan zijn. Naast alle voordelen boven de sociale zekerheid zoals we die nu kennen, waardoor er enorme controle-apparaten nodig zijn om de rechtmatigheid vast te stellen, kan dit wellicht ook betekenen dat je ervoor zorgt dat alle mensen een inkomen hebben. Misschien moet je dan de bedrijven vragen hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen door over die enorme winsten, die ze kunnen behalen door mensen door technologie te vervangen, méér belasting te betalen en al helemaal niet meer aan belastingparadijzen beginnen. Misschien moeten overheden en bedrijven daar over afstemmen in plaats van het behoud van banen die ook door robots gedaan kunnen worden. Mensen kunnen,  wanneer ze eenmaal gewend zijn aan al die vrijheid, vast nuttiger en prettiger manieren verzinnen om hun tijd te besteden dan het doen van routinematig werk dat een machine ook kan doen. Misschien is het wel veel lekkerder om op een zonnige dag als vandaag lekker met je handen in je tuintje te wroeten en je eigen eten te verbouwen, zonder voedselmiles en zonder te hoeven forenzen. Mij lijkt dat zo gek nog niet.