Dit blog: de populairste van 2013

Van Akker Vindt - de populairste van 2013

De laatste dag van het jaar is een mooi moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar en te reflecteren op wat geweest is om vervolgens full steam ahead uit te kijken naar het komende jaar. Voor mij was het een mooi jaar en ik hoop voor de mensen die dit lezen ook. Maar voor ik mij ga richten op 2014, kijk ik hier nog even één keer terug. Omdat het kan en omdat het een mooi jaar was hier nog eens de berichten die zich in 2013 in de meeste belangstelling mochten verheugen.

De 10 populairste berichten van 2013

  1. Deze banen verdwijnen vóór 2025 door technologische ontwikkelingen
  2. Veertig het nieuwe dertig? Niet op de arbeidsmarkt!
  3. Sociaal akkoord: is de vakbeweging onderdeel van de oplossing of van het probleem?
  4. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2
  5. Smartphonegebruik negatief voor werk-privébalans en gezondheid
  6. Direct leidinggevende heeft de sleutel tot duurzame inzetbaarheid in handen
  7. Oudere werknemer heeft last van negatieve beeldvorming
  8. Zwartepieten over Zwarte Piet
  9. Nevermind de Polen! Robots nemen ons werk over!
  10. Vierkantjes en rondjes- over de (r)evolutie van het aanpassen van de taak en functie aan de werknemer in plaats van andersom

Leuk dat zoveel mensen mijn blog weten te vinden en ik regelmatig reacties krijg op Twitter, natuurlijk hoop ik nog veel moois met jullie te delen. Ik wens iedereen die dit leest een sprankelend en zinvol 2014 of ‘folle lok en seine’ zoals de Friezen het zeggen. Oant sjen yn 2014!

Folle lok en seine yn 2014 - Van Akker Vindt

Gerelateerde berichten

Advertenties

Mandela

Nelson Mandela 1918-2013 - Van Akker Vindt 2013

Ik ben niet van het openbare rouwbeklag, maar wil toch een paar woorden wijden aan Nelson Mandela. Toen ik gisteravond hoorde dat Mandela op 95-jarige leeftijd overleden was, was ik daar wel even stil van. Ik ben opgegroeid met Mandela, de discussies over apartheid, het boycotten van Zuid-Afrika en het lied ‘Free Nelson Mandela‘ van Special AKA.

In de eerste klassen van de middelbare school raakte ik steeds meer geïnteresseerd in het wezenlijke onrecht dat racisme is. Ik deed er een spreekbeurt over, luisterde naar Public Enemy’s ‘It Takes a Nation’ en las ik boeken van Adriaan van Dis over de situatie in Zuid Afrika en later stapels boeken van Alice Walker. Toen ik in de bovenbouw zat en een middag vroeg thuis kwam uit school zag ik in een speciale televisie-uitzending Nelson en Winnie hand in hand de vrijheid tegemoet treden. Ontroerd keek ik toe.

Mandela werd president en een held voor meerdere generaties. Ondanks dat is er in Zuid Afrika nog steeds heel veel te winnen. Ik hoop dat zijn dood niet een stap terug betekent, maar mensen zal aanzetten om in zijn geest verder te timmeren aan een democratische staat waar iedereen mag zijn wie hij of zij is en de kans krijgt zich te ontplooien. Ik geloof niet in hemels en hiernamaalsen, maar als ze bestaan, verdient Mandela wat mij betreft een ereplaatsje. Ik hoop dat Mandela en waar hij voor stond niet vergeten worden.

Daarom op deze plek mijn kleine eerbetoon voor een bewonderenswaardige man.

Nelson Mandela-Van Akker Vindt 2013

Nelson Mandela (1918-2013)

 

Bied uw werknemers de mogelijkheden en het vertrouwen om aan de slag te gaan

Voor het boek ‘Blijvend in Beweging, Visies op Duurzame Inzetbaarheid’ dat vandaag verschijnt onder redactie van Ab Klink en Bibi de Vries schreef ik een Ted Talk-achtige speech over hoe je als werkgever zonder dat het per se veel hoeft te kosten de inzetbaarheid van je medewerkers kan versterken en faciliteren. Daar zijn niet altijd dure opleidingstrajecten voor nodig. Een andere manier van kijken en van het benaderen van je werknemers kan al heel veel verschil maken. Hieronder volgt de tekst van mijn speech.

Beste werkgevers,

Blijvend in Beweging Van Akker Vindt 2013

Ik ben vandaag gekomen om u aan te spreken. Dat is op meer manieren te interpreteren en dat is niet voor niets. Ik hoop u namelijk aan te spreken door u áán te spreken.

Ik wil het met u hebben over de crisis en de invloed daarvan op de arbeidsmobiliteit en inzetbaarheid van uw medewerkers. Het is al vijf jaar crisis, onze economie zit al een jaar in recessie en de werkloosheidscijfers hebben een recordhoogte bereikt. U en ik weten dat, maar ook uw werknemers weten dat. Daarom zijn ze niet mobiel, blijven ze zitten waar ze zitten en verroeren ze zich niet.

Even wat cijfers ter illustratie: volgens het CBS is het aantal mensen dat overstapt naar een andere baan teruggelopen van ruim een half miljoen in 2008 naar minder dan 300 duizend in 2012. Een afname van ruim 40 procent dus. Deze ontwikkeling is begrijpelijk. In tijden van onzekerheid mijdt men risico’s. Deze strategie lijkt verstandig en is dat op de korte termijn ook. Maar op de wat langere termijn is het niet zo slim. Blijven zitten zorgt er namelijk ook voor dat werknemers minder mogelijkheden hebben om zich te blijven ontwikkelen. En dat laatste is nou juist een belangrijke voorwaarde om duurzaam inzetbaar te blijven.

Door je te blijven ontwikkelen houd je je kennis en vaardigheden op peil, zodat je interessant voor werkgevers – dus employable – blijft en je beter kan omgaan met veranderingen in je werkomgeving. Darwin is dus óók op de arbeidsmarkt relevant: de persoon die zich gedurende zijn loopbaan het best kan aanpassen aan veranderende omstandigheden in de werkomgeving, heeft de beste overlevingskansen.

Uw medewerkers kunnen ook heel veel leren 'on the job' - Van Akker Vindt 2013Maar niet alleen werknemers zien het belang van hun ontwikkeling en inzetbaarheid een beetje over het hoofd. Regelmatig zie ik in onderzoeken terug dat u vindt dat uw werknemers zélf verantwoordelijk zijn voor hun inzetbaarheid en employability, misschien mede ingegeven doordat ook uw budget in crisistijd beperkt is. Toch is het niet verstandig om die verantwoordelijkheid eenzijdig bij uw werknemers te leggen. Ik noemde al Darwin en de survival van degenen die zich in hun werkomgeving het best kunnen aanpassen.

Mensen zijn meer of minder inzetbaar binnen de context van hun wérk. De werkgever bepaalt die context en dat is precies de reden dat ook ú de handschoen zou moeten oppakken en eens goed na zou moeten denken over wat ú gaat doen om uw werknemers inzetbaar te houden. En dan hebben we het niet alleen over ouderen of juist jongeren, maar over élke individuele werknemer binnen uw organisatie. Ook de dertigers en veertigers kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken om inzetbaar te blijven. Zij hebben hun oorspronkelijke opleiding al jaren geleden afgerond, flink wat werkervaring opgedaan, maar zullen ook nog flink wat jaren op de arbeidsmarkt actief moeten blijven voor ze met pensioen kunnen. Uw werknemers hebben dus allemáál baat bij voldoende ontwikkelingsmogelijkheden, zodat zij hun kennis, vaardigheden en aanpassingsvermogen op peil kunnen brengen én houden.

Het versterken van kennis, vaardigheden en kwalificaties kan gelukkig op meer manieren dan alleen door het faciliteren van dure opleidingstrajecten. Er zijn genoeg andere mogelijkheden om uw medewerkers dat steuntje in de rug te geven. Om te beginnen is er een goed in het HRM-beleid ingebed inzetbaarheidsbeleid nodig en een flinke partij draagvlak onder u en uw collega-managers. Dan kan daarna de dialoog worden aangegaan met de werknemers, zodat óók zij het belang van werken aan hun inzetbaarheid gaan inzien.

Vervolgens zult u ook concrete mogelijkheden moeten bieden aan uw werknemers om zich te blijven ontwikkelen. Dat hoeft dus niet per se een formele opleiding te zijn. Uw medewerkers kunnen ook heel veel leren ‘on the job’, misschien wel gecoacht door de wat oudere collega’s. U kunt ze eens laten aanschuiven bij een project naast hun reguliere werk of neventaken laten oppakken. Misschien kunnen ze wel een keer ruilen met een collega met een vergelijkbare functie bij een ander team. Ik heb mensen gesproken die dat deden en daardoor naar eigen zeggen écht nieuwe inzichten opdeden. U kunt radicaler te werk gaan en zelfsturende teams opzetten. Dan kunnen mensen binnen een team onderling zélf het werk verdelen, prioriteiten stellen, verschillende taken oppakken en krijgen ze daardoor meer autonomie in hun werk.

Deze suggesties dragen allemaal bij aan de ontwikkeling van mensen. Ze zorgen bovendien voor meer autonomie en daarmee voor blijere, gezondere én beter en breder onderlegde medewerkers. De belangrijkste investeringen die u moet doen zijn om te beginnen dat u uw werknemers voldoende concrete mogelijkheden biedt om zich te ontwikkelen. Daarnaast moet u hen het vertrouwen bieden om er zélf mee aan de slag te gaan. Werken aan de inzetbaarheid van uw medewerkers leidt tot minder verzuim en minder verloop. Maar het leidt vooral tot gezondere en blijere medewerkers. Daar moet u als werkgever op úw beurt toch ook heel erg blij van worden?

Ik hoop dat ik u heb aangesproken. Dank u wel.

Gezondere en blijere medewerkers - Van Akker Vindt 2013

Deze speech verscheen in het boek Blijvend in Beweging 2.NL en de bijbehorende website en was slechts één van de 64 speeches die in dit boek zijn verschenen. Mocht je nieuwsgierig zijn naar de andere bijdragen, of het boek willen bestellen verwijs ik je graag naar de bijbehorende website Blijvend in Beweging. Het boek wordt vandaag gepresenteerd in Zeist. 

Klink, A. en B. de Vries (red.) (2013). Pamflet 2.NL; Blijvend in Beweging; Visies op Duurzame Inzetbaarheid. Assen: Van Gorcum & Leiden: Sinds 1883 – uitgevers. ISBN: 9789023252412

Gerelateerde berichten

De populairste: een tussenstand van dit blog na 10 duizend bezoekjes

De populairste - een tussenstand van dit blog na 10 duizend bezoekjes Van Akker Vindt 2013

Nog geen jaar geleden schreef ik het eerste bericht voor dit blog. Het ging over de positie van Jolande Sap en GroenLinks. Een paar uur na publicatie maakte Sap haar vertrek bij GroenLinks bekend. Voor de goede orde: ik denk niet dat er sprake was van een oorzakelijk verband. Jolande Sap is inmiddels min of meer vergeten en ook GroenLinks lijkt uit ieders vizier te zijn verdwenen.

Dat geldt niet voor dit blog: eind mei gaf ik de tussenstand na 5 duizend bezoekjes en somde ik de 10 populairste berichten tot dan toe op. Nog geen vier maanden later kan ik de meest gelezen berichten na ruim 10 duizend bezoekjes voor jullie op een rij zetten. Dank jullie wel voor jullie interesse en natuurlijk hoop ik hier mooie dingen te blijven delen die zich ook in jullie belangstelling mogen verheugen.

Hier dan de 10 populairste berichten na 10 duizend bezoekjes:

  1. Deze banen verdwijnen vóór 2025 door technologische ontwikkelingen
  2. Oudere werknemer heeft last van negatieve beeldvorming
  3. Sociaal akkoord: is de vakbeweging onderdeel van de oplossing of van het probleem?
  4. Direct leidinggevende heeft de sleutel tot duurzame inzetbaarheid in handen
  5. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 1 van 2
  6. Vierkantjes en rondjes- over de (r)evolutie van het aanpassen van de taak en functie aan de werknemer in plaats van andersom
  7. Smartphonegebruik negatief voor werk-privébalans en gezondheid
  8. A girl named Poekelien
  9. Interview: Wajong: Anne leeft met labels – deel 2 van 2
  10. Nevermind de Polen! Robots nemen ons werk over!

 

Werk aan jezelf, je werkplezier en je eigen inzetbaarheid

Zelfsturing 2.0Voor het boek Zelfsturing 2.0 onder redactie van Erwin Witteveen en Martijn Aslander schreef ik een Ted Talk-achtige speech over Zelfsturing. Mijn speech is bedoeld voor mensen die het niet meer zo naar hun zin hebben in hun werk en denken dat niet te kunnen veranderen. Volgens mij kunnen ze daar meer zelf aan veranderen dan ze misschien denken. In mijn speech moedig ik deze groep aan om toch vooral zelf het heft in handen te nemen en aan zichzelf, hun werkplezier en hun inzetbaarheid te werken. Hieronder volgt de tekst van mijn speech.

“Neem zelf het heft in handen”

Zo’n tien jaar geleden werkte ik bij een grote non-profit organisatie. Tegenover mij zat een collega die toen slechts een paar jaar ouder was dan ik nu ben, ergens voor in de veertig. Hij werkte al jaren als klantencontactmedewerker en verzuchtte bij het horen dat VUT- en prepensioenregelingen definitief op de schop zouden gaan dat hij nu nóg langer door moest werken.

Ik was toen al erg verbaasd, en nu nog altijd, want ook met een VUT-regeling had hij nog flink wat jaren voor de boeg. Als hij zijn werk nú al niet meer leuk vond, waarom deed hij er dan niets aan? Ik heb hem die vraag destijds ook daadwerkelijk gesteld. Hij kwam met een reeks aan praktische bezwaren, waarom hij niet van baan zou kunnen veranderen. Natuurlijk heb ik daar begrip voor en snap ik dat tussen droom en daad áltijd weer die rottige praktische bezwaren opduiken.

Tóch zou ik willen dat meer mensen méér durven dromen en ondanks de praktische bezwaren ook méér durven doen. Niet omdat ík het zeg, of omdat het moet, maar omdat niet ik of anderen, maar zijzélf het beste met zichzelf voor zouden moeten hebben. De meeste mensen spenderen vele uren van hun leven aan werken en het reizen van en naar hun werk. Volgens mij kan dat werk dan maar beter een beetje leuk zijn en bij je passen. 

En ík vind dat niet alleen. Ook de wetenschap benoemt het belang van intrinsieke motivatie en een baan die bij je past. Het is belangrijk om met plezier te werken, omdat intrinsieke motivatie en plezier in het werk een belangrijke energiebron vormen om duurzaam inzetbaar te blijven. Het is domweg beter voor je gezondheid en je wordt er blijer van. Blijven zitten in de gouden kooi van de vaste baan omdat anders je zekerheden of opgebouwde rechten opgeeft, omdat je nu in de hoogste schaal zit en misschien niet meer hetzelfde kan terugverdienen, is uiteindelijk gewoon niet zo goed voor jou en je gezondheid. Dat gun je anderen niet, maar ook jezelf niet. Toch?

Natuurlijk is het lastig om nieuwe stappen te zetten. Zeker wanneer je dat niet zo gewend bent is dat gewoon hartstikke eng. Ik snap dat wel. Toch wil ik alle mensen die nu in zo’n baan zitten, waar ze eigenlijk een beetje op uitgekeken zijn en waar geen groei meer in zit, aanmoedigen om eens niet te kijken naar de praktische bezwaren, maar juist naar de mógelijkheden. Die zijn er namelijk. Altíjd. Misschien zie je ze niet altijd, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn. Het vergt alleen ‘even’ het omzetten van die verfoeide ‘het-kan-niet-knop’.

Zet die knop om, neem zelf het heft in handen. Werk aan jezelf, je werkplezier en je eigen inzetbaarheid. Ga eens praten met je leidinggevende of je een opleiding kunt doen, kunt aanschuiven bij een nieuw project of een ander accent kan leggen in je werk. En als dat niet kan, ga dan na een goed gesprek met het thuisfront, zélf eens kijken of je een opleiding kan doen. Misschien wil je al heel lang voor jezelf beginnen, bijvoorbeeld een internetwinkeltje opzetten, maar is het een te grote stap om je baan op te zeggen? Ga een dag of een dagdeel minder werken en gebruik die extra tijd om je winkeltje uit de grond te stampen. Of wil je helemaal iets anders en weet je niet wat? Zoek een coach, doe vrijwilligerswerk of loop eens stage om te kijken of de richting waaraan je denkt bij je past. Er zijn écht mogelijkheden te over. Waar een wil is, is immers een weg. Je moet het alleen dúrven. En doen. Die weg zoeken. Of die weg voor jezelf creëren. 

Als jíj het niet doet, doet niemand anders het. Niet anderen, maar jíj bent de baas over jouw leven, jouw baan en jouw plezier. Dus is het ook aan jou om daar zélf richting aan te geven. Het kan écht, maar je moet het durven. En doen. Zélf doen. Vooral zélf doen. Succes!

Niet anderen, maar jíj bent de baas over jouw leven, jouw baan en jouw plezier. Van Akker Vindt 2013

Deze speech verscheen in het boek Zelfsturing 2.0 en de bijbehorende website en was slechts één van de 60 speeches die in dit boek is opgenomen. Mocht je nieuwsgierig zijn naar de andere bijdragen, of het boek willen bestellen verwijs ik je graag naar de bijbehorende website ‘Zelfsturing’. Het boek wordt op 2 juli aanstaande gepresenteerd in Amersfoort. 

Aslander, M. & E. Witteveen (red.) (2013). Pamflet 2.NL; Zelfsturing bottom-up organiseren; Assen: Van Gorcum & Leiden: Sinds 1883 – uitgevers ISBN 978 90 232 51 972

Gerelateerde berichten

PRISM: Das Leben der Anderen Revisited

PRISM: Barack Obama in Das Leben der Anderen Revisited Van Akker Vindt 2013

Eerder deze week werd werd gelekt dat de Amerikaanse overheid in de vorm van de National Security Agency (NSA) op grote schaal de privacy schendt van zowel de eigen Amerikaanse burgers als de rest van de wereld. De Amerikaanse burger via telefoontaps en de rest van de wereld wordt in de gaten gehouden door directe toegang tot de servers van online giganten als Google, Yahoo, Facebook en Skype. Ook de Nederlandse inlichtingendienst doet niet lullig en tapt net als hun Amerikaanse collega’s veel telefoons af: een paar jaar geleden werd alom geroepen dat Nederland ‘kampioen telefoons aftappen’ was. Of de Nederlandse overheid dit dubieuze kampioenschap daadwerkelijk op haar naam mag schrijven weet ik niet zeker, maar dat er op grote schaal getapt wordt wel: zo werden in 2009 bijna 25 duizend telefoonnummers afgeluisterd. Oost-Europese toestanden, maar dan in het zogenaamde vrije westen anno nu. Er zit weliswaar geen mannetje met een koptelefoon onder in de kelder van je gebouw mee te luisteren, maar dat maakt het misschien nog wel enger voor de wereldburger. Immers: onze Amerikaanse vrinden hebben easy access tot een enorme hoeveelheid data die op de servers van al die giganten te vinden zijn, waar de voormalige KGB alleen maar van had kunnen dromen. Pretty creepy, I’d say.

Privacyschending als preventie

Natuurlijk was Barack Obama, net als Balkenende in 2010, de eerste om te zeggen dat het allemaal wel meevalt en bovendien voor ons eigen bestwil is, want veiligheid en terrorismebestrijding. Een argument dat vaak wordt gebruikt door schenders van onze privacy en zeker te vaak voor zoete koek wordt geslikt door burgers onder het mom van ‘Als je niks te verbergen hebt, hindert het toch niets?’ Zalig zijn de armen van geest, zou ik zeggen, maar de werkelijkheid is misschien toch wat weerbarstiger. Los van het feit dat het gaat om een fundamentele schending van je recht op privacy en het elke wereldburger bijna op voorhand tot verdachte maakt, is er ook wel wat af te dingen op het argument dat Big Brother, ongeacht of deze broer Nederlands Amerikaans is, over onze schouders meekijkt voor onze eigen veiligheid.

De overheid die ons behoedt voor alle kwaad

Steeds vaker wordt naar de overheid gekeken om ons voor alles wat in ons leven mis kan gaan te behoeden. In Nederland kijken wij niet alleen naar de overheid om ons te behoeden voor criminelen, maar ook voor terroristen, overstromingen,
(Q-)koortsepidemieën en omvallende banken. De verwachtingen die we in het rijke westen aan als burger van onze overheden hebben zijn hoog. Die moeten alle risico’s het liefst tot nul terugbrengen. We hebben immers collectief nogal wat te verliezen. De overheid moet ons beschermen tegen alle mogelijke kwaad en de overheid wil ook aan al onze (onrealistische?) verwachtingen voldoen. Veiligheidsbeleid is de last van veel geluk, het is de last van een groot vertrouwen en hoge verwachtingen van een overheid die op zijn beurt de burgers te veel wil pamperen’, is hoe hoogleraar veiligheid en conflict Beatrice de Graaf, het verwoordt en zo is het maar net.

Vrijheid inruilen voor vals gevoel van veiligheid?

Onze overheid, maar ook de Amerikaanse die haar burgers wil beschermen tegen al het kwaad dat zich aan kan dienen heeft bovendien twee andere problemen. Ten eerste gaat het om het gevoel van veiligheid bij de burger, dat niet altijd strookt met de feitelijke veiligheid en het tweede probleem is dat er geen absolute veiligheid bestaat. Maar om te beginnen is het leven is voor ons in het westen dus eigenlijk nog nooit zo veilig geweest. De Tweede Wereldoorlog ligt inmiddels alweer bijna 70 jaar achter ons en ook op straat in de grote boze buitenwereld is het eigenlijk enorm veilig. Dat zal in grote delen van de Verenigde Staten (VS) in grote lijnen hetzelfde zijn. Tóch vindt de Amerikaanse overheid het blijkbaar van belang dat wij in de gaten worden gehouden, Europeanen kunnen niet naar de VS vliegen zonder dat hun gegevens worden gedeeld en blijkbaar kunnen we ook onze vrienden niet mailen of Skypen zonder dat Obama en zijn vriendjes meekijken. En levert dat ons inderdaad die garantie op veiligheid op? Dat is maar zeer de vraag. Er bestaat immers geen absolute garantie op veiligheid. Dat kunnen we niet verwachten als burger en zouden we volgens mij ook niet moeten willen. De consequenties zijn immers niet mals. Velen van ons hebben de prachtige film ‘Das Leben der Anderen’ gezien en hoe benauwend het is, wanneer je zelfs in je eigen huis niet vrij bent. Willen we echt onze vrijheid inruilen voor een vals gevoel van absolute veiligheid? Is ons dat zoveel waard? Ik weet wel wat mijn antwoord op deze vragen is. Weet u uw antwoord ook al?


De Amerikaanse overheid vindt het blijkbaar van belang dat wij in de gaten worden gehouden Van Akker Vindt 2013

De republiek die je hoopte dat zou komen

De republiek die je hoopte dat zou komen Van Akker Vindt Kunstwerk van Rene Jacobs De koning der Nederlanden mixed media

Morgen om deze tijd hebben wij een koning, kroonprins Willem Alexander, formerly known as ‘Prins Pils’, wordt dan formeel ons staatshoofd. Moeten we daar blij mee zijn? Het lijkt erop dat veel Nederlanders en andere medelanders dat in ieder geval wél vinden. De media buitelen sinds de aankondiging eind januari over elkaar heen om te vertellen hoe goed Beatrix zich wel niet van haar taak heeft gekwijt. Sinds het interview met Willem Alexander en Máxima is ‘het volk’ helemaal om en lijkt men reikhalzend uit te kijken naar het aantreden van dit nieuwe vorstenkoppel in ons kikkerland. Wonderlijk hoe wij, in het algemeen tóch een kritisch volkje, deze hele PR-machine van de RVD vrolijk laten voortdenderen. Het land mag dan in crisis zijn, de monarchie is dat duidelijk niet.

Is de monarchie wel van deze tijd?

Voor de goede orde: mijn doel is niet een rondje Beabashen, of het op de hak nemen van haar zoon en diens vrouw. Dat is te makkelijk, door het rare systeem van ministeriële verantwoordelijkheid dat we hebben, kunnen zij zichzelf immers niet verdedigen. Tenminste: niet zolang ze de constitutionele monarchie wensen te handhaven en gezien het arsenaal aan voordelen dat deze constructie biedt, kiest de koninklijke familie voorlopig eieren voor haar geld. Maar over geld wil ik het even niet hebben. Ik wil het hebben over de principiële vraag of de monarchie nog wel te verenigen is met een moderne democratie anno 2013. Blijkbaar wel, gezien het feit dat er nauwelijks fundamentele kritiek te lezen of te beluisteren valt.

‘Weg met de monarchie het is 2013’

De enige uitzondering hierop is het Koningslied, voor en door het volk, dat we morgen allemaal vol overgave mogen meezingen. Overbodig te melden dat men lang kan wachten tot ik mijn stem in dat lied zal laten horen. Verheffen doe ik mijn stem wel, omdat ik het niet kan laten en omdat de monarchie wat mij betreft niet meer van deze tijd is. Eén dame die dat ook vond, stond eind januari bij het Beatrixtheater in Utrecht met een bord met daarop ‘Weg met de monarchie het is 2013′, werd verwijderd door een overijverige politieman. Voor haar eigen veiligheid heette dat en dat terwijl ze haar democratische recht aan het uitoefenen was, later werd dit incident afgedaan als een ‘inschattingsfout’. Tuurlijk: waar gehakt wordt, vallen spaanders. Maar een demonstrant verwijderen, omdat haar mening niet goed valt bij omstanders is wat mij betreft een ernstige aantasting van het fundamentele recht van vrijheid tot meningsuiting.

Bijna oorverdovende stilte vanuit de politiek

Ook in de politiek is het behoorlijk stil gebleven, bij mijn weten zullen 16 leden van de Eerste en de Tweede Kamer morgen geen eed afleggen om trouw te zweren aan de nieuwe koning. Volkomen terecht wat mij betreft, trouw zweren aan de koning is immers net zo’n feodale aangelegenheid als het instituut van de monarchie zelf. Hoe het zit met al die andere leden van het parlement en de senaat, is mij niet duidelijk. D66, de partij die staatsrechtelijke vernieuwing nota bene tot haar ‘kroonjuwelen’ rekent, zwijgt in alle talen. En dan heb ik het nog niet over de ironie van het woord ‘kroonjuwelen’ zélf in dit verband. Zijn de dames en heren politici allemaal zó blij dat ze erbij mogen zijn, dat alle kritiek even vergeten wordt? Het Republikeins Genootschap doet de kwestie af door iedereen die de monarchie liever vervangen ziet worden door een republiek te vragen zich morgen in witte kleding te hullen. Ook dat is nauwelijks een serieus protest te noemen.

Nederlandse volk krijgt het staatsbestel dat het verdient

Misschien hebben ze gelijk hoor, die politici en het Republikeins Genootschap. Misschien is de tijd voor het hervormen van ons nogal feodale staatsbestel nog veel te vroeg. Volgens een recente enquête van TNS/NIPO geeft 85 procent van de bevolking de voorkeur aan de monarchie boven de republiek, dus met hun draagvlak onder de Nederlandse bevolking lijkt het voorlopig nog wel goed te zitten. Daar zit ik dan, of zal ik zitten, op de dag die ik wist dat zou komen, met lede ogen aanziend hoe anno 2013 het volgende hoofdstuk van de monarchie wordt ingeluid. Het Nederlandse volk krijgt niet alleen het Koningslied dat het verdient, maar ook het staatsbestel. We leven in een democratie en dat betekent dat ik vrees dat ik die keuze zal moeten accepteren. In de tussentijd wacht ik (on-)geduldig op de republiek die ik hoop dat zal komen.

Gerelateerde berichten