Polderkolder: waarin een klein land groot kan zijn

Onlangs was ik in Sri Lanka, een land waar het welvaartspeil ook zonder crisis substantieel lager ligt dan bij ons. Naast veel moois en vriendelijke, gastvrije mensen heb ik meer dingen gezien.

Tot een paar jaar geleden woedde in een deel van het land een burgeroorlog en ik heb verser dan ooit de verwoesting ten gevolge van oorlog mogen aanschouwen. Onrust, je inschrijven bij militairen voor je een gebied in gaat voor je eigen veiligheid, kapotte huizen en soms ook kapotte mensen die het toch nog kunnen navertellen. Daarnaast heb ik vrouwen in bussen zien bedelen met een in dat gebied blijkbaar gebruikelijke flyermethode. De briefjes waren opgesteld in een taal die ik niet kon lezen, maar aan hun enorme brandwonden in gezicht en hals te zien, vermoedde ik dat een verbolgen iemand uit de omgeving van deze vrouwen hen een onvrijwillige chemische behandeling had gegeven met een of ander zuur. En ja: hun hebben we net als vele anderen in die bussen wat geld gegeven. Aan het einde van de reis zagen we langs het spoor onderweg naar de hoofdstad kilometerslange krottenwijken, zoals ik die helaas ook ken uit andere landen. In de vervuilde hoofdstad zelf heb ik mensen zo goed en kwaad als het ging zien wonen op voetgangersbruggen boven stinkende asfaltwegen in het centrum. En dan heb ik het nog niet over vrouwen die voor omgerekend nog geen 3 euro per dag de hele dag kromgebogen op het strand visjes staan om te keren om ze te laten drogen in de tropische middagzon.

Dergelijke momenten zetten aan tot grote relativering over veel dat zich in ons kikkerland afspeelt en over de kranten die bol staan van de crisis, de zogenaamde ‘middeninkomens’ van huishoudens die meer dan 70 duizend euro verdienen en zich door Mark Rutte gepakt voelden met de inkomensafhankelijke zorgpremie een paar weken geleden, enzovoort. Ook toen ergerde ik me al. Stel dat je eens een paar tientjes extra kwijt bent. Boehoe.

Dan kom je thuis, nog in een waas van jetlag van het tijds- en temperatuurverschil en het feit dat je een nacht hebt overgeslagen op weg naar huis en krijg je de eerste berichten mee die hier spelen. Op de dag van aankomst ging het over de nieuwe dienstregeling van de NS en de kinderziektes bij de Fyra die maar niet op tijd wil rijden. Gaandeweg kwamen daar andere dingen bij. Een walvis die de verkeerde afslag nam, ondertussen op raadselachtige wijze Johannes werd gedoopt en voor het oog van de natie -zorgvuldig geïnformeerd door diverse kranten en journaals- stierf. Na de dood van bultrug Johannes werden niet alleen betrokkenen bedreigd die het die het dier ‘hadden moeten redden’, maar werd ook een stille tocht voorgesteld. Nu heb ik al een diepe hartgrondige hekel aan openbaar rouwbeklag via stille danwel lawaaitochten, maar dit slaat toch echt alles. De polderkolder ten top!

Dichterbij huis deden wijkbewoners een duit in het polderkolderzakje omdat de jaarlijkse kinderkerstmarkt dit jaar niet door de gemeente wordt gesubsidieerd en de gemeente daarmee ‘de kerstmarkt zorgvuldig om zeep had geholpen’. Blijkbaar kon de kinderkerstmarkt geen doorgang vinden omdat de gemeente niet meedeed. Onzin natuurlijk, een paar marktkraampjes huren kan ook zonder subsidie in de redelijk welvarende wijk waar ik mag wonen.

Ik merk dat al deze berichten voor mij slechts ruis zijn en concludeer dat als dit de dingen zijn waar onze media en onze samenleving zich druk maken, er eigenlijk nauwelijks van een crisis gesproken kan worden. Dit zijn heuse luxeproblemen. Ik heb al meer in arme landen gereisd en elke keer merk ik dat ik al deze stormen in glazen water sterker relativeer na thuiskomst: we hebben het echt heel goed met zijn allen. Maak jezelf niets anders wijs en laat anderen je niets anders wijsmaken. Mijn relativeringsvermogen zal ook weer slijten en wellicht zal ik straks ook weer klagen over kleine dingen, maar ik probeer dat niet te doen en elke dag even stil te staan bij wat we allemaal wél hebben. Laten we het ‘persoonlijke ontpoldering’ noemen.

Door oorlog verwoeste gebouwen in het centrum van Jaffna. Copyright: Sippy van Akker 2012

 

Gerelateerde berichten

Advertenties

2 gedachtes over “Polderkolder: waarin een klein land groot kan zijn

Reacties zijn gesloten.